De kop is eraf – het MTB seizoen is begonnen!!

Vandaag was voor ons de eerste wedstrijd voor de KNWU in Berlicum. Er werd gestreden in 2 categorieën:

Kai in categorie 2 en Daniel en Thijs in categorie 4.

Het was erg koud, maar dat mocht de pret niet drukken, het parcours lag er goed bij en was uitdagend om te rijden. Kai mocht de spits afbijten en als eerste in categorie 2 starten.

De start was goed en Kai reed mooi voorin op een derde plaats. De laatste ronde moest hij de nr 2 laten gaan maar uiteindelijk als 3e algemeen over de finish. Wat resulteerde in een mooie 2e plaats bij de jongens.

Om 12.00 uur was het de beurt aan Daniel en Thijs, ondanks dat ze achterin moesten starten hadden ze een goede start en hadden snel een plekje gevonden.  De eerste ronden was het even zoeken en een mooi tempo zoeken, na toch nog een aantal renners ingehaald te hebben zijn de jongens beide gefinishd.

Daniel P25 en Thijs P27.

Alle drie top gereden, nu snel de warmte opzoeken.

Mirte doet mee aan het NK Strandracen

Voor de jonge renner is het goed om ook eens andere fietsdisciplines te gaan doen. Omdat het lijkt alsof je met een mountainbike ook kunt gaan strandracen wou Mirte dat ook eens proberen.

Haar eerste wedstrijd zou het Europees kampioenschap in Scheviningen zijn, maar vanwege de weersomstandigheden heeft ze toen besloten dat het veiliger was om thuis te blijven. Vandaag leken deze wederom roet in het eten te gooien vanwege de sneeuwval en de voorspelde gladheid. Echter liet ze zich deze keer niet uit het veld slaan en is ze om 7:15 vertrokken naar Castricum aan Zee.

Ze was ruim op tijd om rustig te verkennen. Vijf bochten en wat zand variërend van hard aan de zeelijn tot zeer los richting de duinen. Dat moet wel lukken.

Het eerste wat ze opmerkte was dat ondanks dat een strandracefiets op het oog op een mountainbike lijkt, de renners toch allemaal grote tandwielen hebben terwijl zij op haar MTB met een 32T rond rijdt. Ook de cassette was een stuk kleiner. Maar ja…wat moet je ook met een bergverzet op het strand.

Om 11:00 vertrokken de mannen. Belangrijk was om te kijken welke kant zij opschoten zodat ze wist wat ze kon verwachten. Maar ook daar viel het haar op dat de renners niet op hun fiets zaten. Vanwege het mulle zand renden de renners naar de harde zandstrook. Weer wat geleerd en snel van de fiets af, want om 11:05 vertrokken de dames.

In een kleinschalige sport als strandracen hebben ze geen categorieën. Dus zo rijd je de wedstrijd met Europese en landelijke top. Tussen al dat geweld zat het er vandaag niet in om met een rood-wit-blauw shirtje thuis te komen.

Dat strandracen niet voor watjes is bleek al snel. Er werd hard en snel gekoerst en de gaten waren al snel geslagen. De mulle zandstroken waren ontzettend zwaar en veel renners en rensters vielen om omdat ze de kracht niet hadden er doorheen te ploegen. In tegenstellingen tot wat er voorspeld was, begon de zon op eens te schijnen en liep de temperatuur op.

Na 4 zware rondes zat de wedstrijd er op. Mirte gaf aan dat het een leuke ervaring was die naar meer smaakte. Na de wedstrijd merkte ze ook nog dat de bandenspanning bij de andere renners vele malen lager was dan op haar fiets. Ook het tactische spelletje moest ze nog onder de knie krijgen. Alleen fietsen in de volle wind is heeeel erg zwaar.

Na een welverdiende lunch aan het standpaviljoen ging ze moe maar voldaan weer richting Helmond. Over twee weken begint het mountainbike seizoen in Berlicum. Deze wedstrijd zit toch maar weer mooi in de benen en hopelijk draagt die bij aan de goede vorm die ze vorig jaar ook had in Berlicum.