historie: Harry Kellenaers

Harry Kellenaers

De eerst licentie van Harry Kellenaers (Hegelsom, 20-08-1948) en zijn broer Ger was er een van de NWB. Voor de meeste Noord-Límburgse renners toen een voor de hand liggende keuze. Aanvankelijk ging hun vader, Wiel, mee naar alle wedstrijden. Menigmaal voerde hij felle discussies met andere supporters. Beide broers maakten spoedig een succesvolle overstap naar de KNWU. Een lijst met mooie amateuruitslagen, waaronder enkele overwinningen, was in die periode de eis die de KNWU stelde aan renners die beroepsrenner wilden worden. Harrie had die en zo kon hij in 1973 als beroepsrenner zijn rugnummer afh.len. Dat jaar en het volgende reed hij als “individueel”, In die jaren een bekend verschijnsel. Wie geen plaats had gevonden bij Frisol, Ti-Raleigh, Tim Oil of Canada Dry, startte als individueel. In 1975 maakte hij deel uit van de ploeg Bonfrère-Rompelberg. De ploeg kreeg veel publiciteit vanwege een dreigende rechtszaak, doordat de truitjes te veel leken op die van de Molteni’s van Eddy Merckx. In 1976 stapte Harry over naar de Belgische Gero-Eurosol-Van Looy-formatie waarvoor ook Eric de Vlaeminck reed. Na dat jaar besloot Harry, de successen bleven immers uit, te kiezen voor een maatschappelijke carrière. Begin jaren tachtig richtte hij met zijn vrouw, Jacinta Arts het telecommunicatiebedrijf Arkel (Arts-Ke/lenaers) op, dat ze in 2000 verkochten aan CSS-Telecom. Als zakenman vergeet Harry zijn verleden niet en steunt hij het wielrennen op vele manieren. Hij sponsorde voetbalclubs (Venray, Hegelsom, VVV, Helmond Sport), en twee professionele wielerploegen Lucas-Arkel, met als renner de latere Tourwinnaar Bjarne Riis, en Eurotop-Arkel-Multifax. Al die jaren reed een succesvolle Arkel-formatie in NWB- wedstrijden. Olympisch kampioen Bart Brentjens begon zijn amateurloopbaan in deze ploeg. De beroepsrenners Fons van Katwijk en Frank van Bakel (veldrijder) reden bij de KNWU in de Arkel-trui. In het museum Centrum Ronde van Vlaanderen hangt er zelfs één in de vitrine. Ook de renners van TWC Limburg gingen een jaar (1989)gekleed in de groen-blauwe huiskleuren. Wielerwedstrijden in de regio mochten ook altijd op zijn bijdrage rekenen. Menige renner reed als winnaar onder het Arkel-finishdoek door. Als Harry zijn bedrijf na enige jaren floreert, krijgt hij meer tijd voor zichzelf en vraagt hij een veteranenlicentie aan. Talloze overwinningen behaalt hij in Nederland, België, Duitsland,Spanje en Australië. Hoogtepunten noemt hij zijn UCl-wereldtitel (masters) in Sankt-Johann (2001) en Europese UCI-titel in 2003 op het eiland Mann. (Uit: Jubileumboek TWC Noord-Limburg 1956-2006. Tekstbijdragen: Theo Buiting, Gerard Keijsers)